Tag: painting

Nowadays we are surrounded by codes, digits, and numbers; it seems that we have countless possibilities and ideas,” Un-controllable” and exposed to un-limited plans and opportunities, our mind is continuously manipulated; not only every day but even every second of our lives. Aware or unaware, the dimensions of the world have transformed our emotions and circumstances, as if we have been molded by the content. And senselessly ramble about our values, not knowing that there are things in the world that cannot be measured.
امروزه در محاصره‌ی اعداد، ارقام و كدهاى بسيار هستيم و  اين طور به نظر مى‌رسد كه قدرت انتخابِ بى-شمار داريم. بى-اختيار در مقابل بى-نهايت امكان و ايده قرار گرفته‌ايم كه نه هر روز، بلكه هر لحظه، در حال دستكارى ذهن ما هستند. آگاه و ناآگاه ابعاد جهان زندگى ما را، در جزئيات و عواطفمان دگرگون مى كند. انگار ظرف‌هايى شده‌ايم كه مظروف‌ها شكلمان مى‌دهند و ما كه ديگر متر و معيار خودمان هم نيستيم، با تلاشى بيهوده سخن از ارزشهایمان میزنيم، غافل از اين كه چيزهايی در دنيا هست كه قابل اندازه‌گيرى نيستند

Small objects carry great moments along, and great moments drag out details from the corners of our lives to remind us that nothing exist but short instance of being. It is these mundane, minute details that seem to give us pause for thought; a moment to school ourselves in meaning, a return to the days of the past, through which we can, re-read our journey. Safety pins attach our memories to thoughts, and crumpled sheets of paper flying towards the waste bin carry writings between their folds of words that shall forever remain unspoken. And this weightless sense of the trivial could be a good measure with which to redefine what meaning is. A meaning that is not marked on great and broad surfaces, but the meaning that only appears in things when we believe it. Sometimes, the small things lighten the burden on our shoulders. So simple, nothing needs to be happening.
“Written By Rasool Rakhsha June 2017

اشـیای کوچک، لحظه های بزرگ با خود بــه همراه دارنـد و لحظه های بـزرگ، جزئیات راطوری از پسـتوها بیـرون میکشند تـا بـه آِنخودوفادار بمانند و تـا آنجـا پیش میروند که بفهمند  چیزی در اطراف ما نیسـت. جـز آنهـای پیداو پنهـان. وانگار همین خرده ریزهـاِیروزمـره وتکراری هسـتند کـه مـا را بـه تعریف میرسانند تـا درلحظه هـا درنگ کنیم وبتوانیم دبسـتان ِ معنا را بسازیم. ما را میبرند بـهگذشـته تـا روزهای رفته را زنده نـگاه دارند و نشـانه ای باشـند تـا سـفر را تفسـیر کنند. سـنجاق قفلی ها، وسـیله ی وصلت میشـوند تـاحافظـه را بـه خاطراتمـان الصاق کننــد و کاغذها،چاله هایى که بــه سمت سـطل پـرواز میکنند و گاهـی بـا خـود خطوطی سـبک را حملمیکنند و گاه کلماتـی را که انـگار رازدار گذشـتهای دور بوده اند وهمین ســبکی و کوچکى و  خرد بــودن، متر و معیاری ست بـرایرسـیدن بـه تعریـف دوبارهای از معنـا. معنایی که در ظاهـر خـود تعریـف نـدارد بلکـه بـاوری را می طلبـد تـا بـه آن معنـاببخشد.  گاهـیبـا همین خرده ریزهـای اطرافمان، بـارِ سـنگین شـانه هایمان را سـبک میکنیم… بـه همین سـادگی. قـرار نیسـت هیـچ اتفاقی بیفتد.
تیرماه ٩٦
رسول رخشا

 

If you could recreate every event that has ever happened in your life…The moments that shaped your destiny, your life, and you inside the space of a single room… And whenever you wished, you could open the door
sit, and just watch —or maybe replay it —or even change it this time…

Yes, this time, let’s change it.
Come with me — open the door —let’s go back together
to that part of ourselves
that has settled deep within us,
or maybe got lost?
Or perhaps hidden —the you, or the me
who exists when we are not,
and doesn’t exist when we are.
Anyway!
Now, like in a real film,
take control of your life.
Maybe it’s better to rewind the image,
to look more closely at each moment —
to repeat some of them again and again…And this repetition…

But maybe — if you were someone else,
if you became someone else —
yourself, or that other one…

اگر مى تونستى هر اتفاقى رو كه در زندگيت افتاده … اتفاقاتی كه سرنوشتت، زندگيت، و تورو عوض كرده در فضاى يك اتاق بازسازى كنى/و هر بار كه خواستى در اتاق رو باز كنى و بنشينى و تماشا كنى/ يا نه دوباره بازيش كنى/ ويا حتى عوضش كنى…  

آره، اين بار عوضش كنيم:
همراه من در اتاق رو باز كن/با هم برگرديم به بخشى از ما كه در اعماقِ وجودمون تهنشين شده
/يا گم شده؟ و حتى پنهان شده/
تو، و يا منى كه هست وقتى نيستيم
و نيست وقتى هستيم.
به هر حال!
حالا مثل يك فيلم واقعى كنترل زندگيت رو تو دستت بگير/ شايد بهتره تصوير رو  عقب بزنى و دقیقتر لحظه ها شو نگاه كنى/حتی بعضى جا ها رو خيلى بيشتر
با تكرار/و اين تكرار.. 

اما شايد اگر كَس ديگه اى بودى/ اگر كس ديگه شُدى/خودت يا خودش… 

فرح سلطانی